ruyaperisi:

Çocukluğum, sen bana hep ilham verdin. Hep en doğal halim oldun. Bir tek senin yanında kendimi rahat hissettim hep. Ben sana hiç açıklama yapmadan sen beni anladın. Sen bana tek kelime etmeden ben senin yaşadıklarını bildim. Ben öğüt veren taraftım, sen iyileştiren. Ama bugün öyle bir mucize… Devamı

Çocuk olmayı unutmak üzere olduğum şu günlerde, çocukluğumdan kalan kıymetlim oldun her zaman. Hani bazen insanın öyle canı acır ki, kızmaya küsmeye mecali olmaz; öyle işte. Biz susmayı bilen iki çocuktuk. Susmayı bilen iki güzel kadın olduk. Kocaman olduk. Neşeli olan, gülebilmeyi her zaman başaran ve bunu negatif biri olarak yapabilen ben; toz pembeliğine saklanıyorum senin. Kimsenin düşündüğü kadar güçlü olmayan ve herkesin sevdiğimi düşündüğü kadar hüzünden çok daha fazlasını taşımaya çalışan kalbim kanamayı öğrendi. Aslında ben ağlamayı öğrendim.

Yine de biz mucizelerin varlığına olan inancımızı kaybetmeden yaşayalım yaşayabildiğimiz kadar. Hissederek… Susmayı unutmadan.